Skrzynka odbiorcza Obsidiana

Mnóstwo pisania zaczyna się gdzie indziej — na telefonie, w clipperze, w sejfie (vault) Obsidiana. Skrzynka domyka tę pętlę: wskaż jej folder, a notatki, które tam wpadną, same zaimportują się do witryny.

§4.1Włączanie

Skrzynka jest domyślnie wyłączona. Włącza się ją w inkbrush.config.ts:

inkbrush.config.ts

inbox: {
  dir: '~/vault/inbox',        // obserwowany folder (obsługuje ~/)
  ignore: ['daily-'],          // opcjonalnie: pomijane prefiksy nazw plików
},

Pliki, które w chwili startu już leżą w folderze, są oznaczane jako widziane, nie importowane — automatycznie synchronizują się tylko notatki dodane później. Wszystko starsze można jawnie doimportować przez API, więc włączenie skrzynki nigdy nie wysypie ci znienacka na witrynę dekady historii sejfu.

§4.2Co robi importer

Każda przychodząca notatka jest konwertowana, nie kopiowana:

osadzenia obrazów są rozwiązywane względem folderów zasobów sejfu, pliki są kopiowane obok zaimportowanej notatki, a osadzenia stają się standardową składnią obrazów — późniejsze usunięcie notatki usuwa razem z nią jej zasoby
[[wikilinki]] pasujące do prawdziwej notatki w witrynie przeżywają jako linki, rozwiązane tymi samymi regułami co wszędzie indziej; reszta jest spłaszczana do zwykłego wyróżnienia, z ostrzeżeniem
zakreślenia stają się prawdziwymi elementami <mark>, metadane frontmattera — linią źródła pod tytułem, a opis jest wyprowadzany z pierwszego treściwego akapitu

Skonwertowana notatka musi potem przejść przez tę samą bramę builda co zapis ręczny — notatka, która zepsułaby stronę, zostaje odrzucona zamiast zaimportowana.

Każdy import ląduje w dzienniku rewizji (via: inbox) jako zapis całoplikowy: ⟲ pokazuje go jako wiersz do wglądu, a odkręcenie importu jest operacją gita. Przy włączonym autocommit każdy import staje się też commitem gita jak każda inna edycja; przy wyłączonym — zaimportowane pliki przychodzą jako zwykłe zmiany w drzewie roboczym, do samodzielnego przejrzenia i commitowania.