Het ambacht van een kleine tuin
Een digitale tuin blijft op één voorwaarde in leven: dat hem aanraken goedkoop is. Zodra "die zin verbeteren" clonen, branchen, bewerken, committen, pushen, op CI wachten betekent, blijft de zin kapot. Het antwoord van deze tuin is het leesoppervlak en het schrijfoppervlak hetzelfde oppervlak maken — bewerken, blok voor blok.
§1Kleine notities, dicht gelinkt
Een tuinnotitie verdient haar plek door klein genoeg te zijn om af te maken en goed genoeg gelinkt om gevonden te worden. Liever vijf gelinkte notities dan één uitdijende pagina; laat wikilinks de structuur dragen in plaats van een inhoudsopgave. Dode links horen bij de methode — elk ervan is een notitie die je jezelf nog schuldig bent.
§2Snoeien
Oude notities rotten op twee manieren: ze worden onjuist, of ze raken verweesd. Onjuistheid is het makkelijke geval — bewerk het schuldige blok waar je het ziet, en het journaal onthoudt wat er stond (de revisiegeschiedenis heeft de details). Verweesde notities vragen om de snoeischaar: link ze in, voeg ze samen, of verwijder ze zonder schuldgevoel. Een tuin wordt beoordeeld op wat hij in leven houdt, niet op wat hij heeft opgehoopt.
§3Laat het gereedschap de ceremonie dragen
Commits, geschiedenis, back-ups — de ceremonie is echt, maar hij hoort niet van jou te zijn. Met autocommit aan worden opslagen vanzelf git-commits; imports komen vanzelf binnen uit het postvak IN; zelfs vertalingen zijn één klik in AI-assistentie — de achttien edities van deze tuin laten zien hoe ver dat gaat. Wat er voor jou overblijft, is het enige deel dat ooit interessant was: iets te zeggen hebben.