Klocki, z których składa się proza. Każdy z nich konsumuje wyłącznie semantyczną warstwę tokenów — przemaluj paletę, a wszystkie pójdą w ślad.
Pięć wariantów; title zastępuje domyślną etykietę wariantu (Note / Intuition / Warning / Important / Abstract — te same domyślne, których używa składnia cytatu, lokalizowane przez labels). Strona Wszystko naraz pokazuje te same znaczniki w pisowni cytatu i surowego HTML-a.
Odznaki w linii, do statusów i kategorii, w czterech wariantach wspólnych dla tagów PaperCard i chipów HubCard: stabilny beta badawczy nowy — albo z własnym odcieniem dla palet tematycznych: własny odcień
Jedna siatka, trzy skóry (plain, card, cmp). Karty:
Najpierw tokeny. Kolejność importów jest częścią kontraktu: tokeny, potem warstwa treści, potem chrome witryny.
Tylko warstwa semantyczna. Komponenty nigdy nie dotykają surowych kolorów — przemaluj paletę, a wszystkie pójdą w ślad.
I skóra porównawcza, stworzona do paneli „przed / po”:
Bez strażnika — niedomknięte ** wypływa na produkcję jako dwie dosłowne gwiazdki.
Ze strażnikiem — build pada z plikiem:linią:kolumną i daszkiem pod znakiem.
Lista markdownowa na pionowej szynie:
file:.tokens.css, base.css oraz (dla wiki) browse.css w globalnym arkuszu stylów.siteMarkdown() w astro.config.Koń roboczy przeglądów literatury — alias, pełny tytuł, tagi z miejscem publikacji, metadane autorów, linki i dwa dedykowane sloty:
Modele rekurencyjne przetwarzają tokeny jeden po drugim — dalekie zależności bledną i nic się nie zrównolegla. Kluczowa idea: sama atencja, bez rekurencji — każdy token patrzy na każdy inny w jednym kroku, a cała sekwencja trenuje się równolegle. Architektura, na której zbudowano niemal każdy późniejszy duży model językowy.
Pod nagłówkiem sekcji pogłębionej jednolinijkowy przekład na ludzki język (.speak) mówi czytelnikowi, co moduł robi, zanim przyjdzie mechanizm:
Atencja to miękka tablica wyszukiwania: każdy token pyta „kto jest dla mnie istotny?” i dostaje ważoną mieszankę odpowiedzi.